TEK ÇATIDA İKİLİ AYRIM

TİED Bülten Sayı 80=

Sosy= al güvenlikte tek çatı ile yapılanmanın başlangıcında beyaz bir kitap hazırlanmış, emekliler arasında var olan eşitsizliklerin giderileceği heyecanı verilmişti. İşçi ve memur emeklileri, aynı sistem içerisinde vergi ve prim kesintisi ile çalıştıklarından, haklarda da norm ve standart birliğinin sağlanması gerekiyordu.

Emek= li Sandığı ve Sosyal Sigortalar Kanunu'nda, sosyal güvenlik hakları eşit bir şekilde belirlenmediğinden, bugünkü farklılıklar sürmektedir. Bu farklılıklara son vermek için 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ile yola çıkılmış, 2005 yılında yapılan te= knik çalışmalarda norm ve standart birliğinin sağlanacağı hedeflenmişti.

Ba&#= 351;langıç olumlu başlamış, süreç olumlu sonuçlanmamıştır. Bunun nedenleri araştırıldığında, karşımıza çarpık tablolar ve ayrıcalıklar = çIkmaktadır. Kamu yönetimi, kendi kazanılmış haklarını kor= uma adına eşit davranmamıştır.

Bu k= apsamda, Anayasa Mahkemesi'nden milletvekillerine kadar uzayan birçok ehil yetkililerin yer alması üzücüdür. Kanunlar şekillenirken, “eşitlik ilkesi” sağlandığı zaman toplum mutlu olur. Bunu sağlamak adına yürütme, yasama ve yargının ortak sorumluluğu vardır. Bu sorumluluklarda, eşitliğin korunması için çok adil bakılması gerekir. Bu konuda, ayrımcılık yapıldığında, toplumda hoşnutsuzluklar ortaya çıkar. Bugün, bu örnekleri yaşıyoruz. Tepkiler bu yönde artmaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu, 50 yıldır işleyen SSK ve Emekli Sandığ= 5; sistemleri kapsamında bulunanların; haklarda, özellikle de g= elir ve aylıklarında eşitliğin sağlanması konusunda gerekli olan değişiklikleri getirmemiştir. Bunun yapılmaması sonucu, tek çatı da anlamsız kalmış ve işçi emeklileri korumasız bir sisteme = mahkum edilmiştir. 5510 sayılı Kanun'la, işçi ve Bağkur emeklilerinin durumlarında iyileştirme yapılmadığı gibi, ye= ni sistemin faturası da bu gruplara kesilmiştir. <= /p>

= 4;ntibak Kanunu ertelendiğinden emeklilerin yüzde 90'ı açl= 5;k sınırının, tamamı ise yoksulluk sınırının altında gelir ve aylığa mahkum edilmiştir. 5510 sayılı Kanun'da= ki gelir ve aylıkların artışına ilişkin hüküm, Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) tarafından açıklanan altı aylık tüfe artışını esas aldığından, işç= ;i ve Bağkur emeklilerinin mağdur edildiği bir sistem getirilmiştir.

Temm= uz 2009'da uygulanmaya başlanan yüzde 1.83 oranındaki zammı= ;, hem eşitlik ilkesi, hem de oran olarak savunmak mümkün değildir. Taban aylıklarda 11 TL, ortalama aylıklarda 13 TL = gibi bir artışın savunmasını kim yapabilir? Bütçe Kanunuyla, memur emeklilerine yüzde 4.5 artış uygulanmıştır. Buna, sağlıklı= bir sistem denilemez. Bu sistemin değiştirilmesi için, Temmuz zamları bir uyarı olarak değerlendirilmelidir. Gelir ve aylıkların giderek geçim ücreti olmaktan çıktığı bir dönemi yaşıyoruz. Bu nedenle, İntibak Kanunu bir an önce çıkarılmalıdır. Belli yaşa gelen emeklilerimizin sorunları karşısında ilgisiz kalman= 5;n getirmiş olduğu burukluğa son verilmesini bekliyoruz.

Devl= et, emeklisini üzmemelidir. Bugün emeklilerin genelinde burukluk ve üzüntü vardır. Türkiye İşçi Emeklileri Derneği olarak ülke genelinde yapmış olduğumuz anket, bu tabloyu ortaya çıkarmışt= 5;r. Evi olmayan, icralık olan, kapıdış= arı çıkamayan ve borcu artan bir emekli profili= ile karşı karşıyayız. Sosyal güvencesi olanların gelir ve aylıkları iyileştirilmelidir. Güvenceleri tam sağlanmadığından, çalışanların yarısına yakın bir bölümü kayıtdışı çalıştırılmaktadır.

G&uu= ml;ven vermeyen bir sistemin değiştirilmesi gerekir. Çalışanlar, geleceği iyi göremediğinden, sigortalı çalıştırma pazarlık konusu yapılmakta ve bu şekilde kayıtdı&#= 351;ı istihdama yönlendirilmektedir. Devlet, sendikal örgütlü yapıyı ve sigortalı çalıştırmayı korumak ve geliştirmek durumundadır. Aksi tak= tirde, gelecekte devlet bile bu bedelin altından kalkamaz. Devlet, kurumsal olarak anayasada belirlenen hakları sağlamada ve uygulamada belirleyici olmalıdır. Sosyal devlet ilkesi, bunu gerektirmektedi= r.